Rozdział 7

Rozdział 7

         Ruda powoli otworzyła oczy, przecierając zaspaną twarz. Delikatnie podniosła się na łokciach rozglądając po pokoju. Nie było go. Miejsce obok niej było puste.

-Typowe.- wyszeptała z powrotem kładąc się i przykrywając głowę poduszką.

Czuła się dziwnie, niby takie historie nie były jej obce, ale myślała...miała nadzieję że z tym brunetem będzie inaczej. Liczyła na to że chociaż zjedzą razem śniadanie i dopiero później on rozpłynie się w nicości...

-Jesteś głupia, głupia, głupia!- krzyczała bijąc pięściami w materac łóżka. Z transu wyrwał ją dzwonek jej telefonu. Podniosła głowę, biorąc telefon do ręki i odbierając.

-No cześć kochanie, zanim odłożysz słuchawkę, chciałbym cię przeprosić. Ta nasza cała kłótnia była bez sensu, ja zachowałem się bez sensu. Uniosłem się, ale to dlatego że jestem tak cholernie zazdrosny o ciebie....- Jessica słuchała tego wszystkiego, i dopiero teraz dotarło do niej to co zrobiła w nocy. Zdradziła, ale czy żałowała?- Jess jesteś tam?- głos chłopaka ją oprzytomnił.

-Tak tak jestem.- powiedziała próbując brzmieć naturalnie.

-Pytałem czy zobaczymy się dzisiaj?

-Yyymm..dobrze.- przełknęła głośno ślinę.

-To super, będę u ciebie o 20. Buziaki pa.- rozłączył się.

-Taaa..pa.- Przygryzła dolną wargę, próbując uspokoić bicie swojego serca.

-Brawo Jess, jesteś nienormalna i pomylona, super.- mruczała pod nosem, wstając z łóżka. W końcu musiała się wykąpać i zmyć z siebie zapach bruneta, zmienić pościel i posprzątać mieszkanie za nim „jej chłopak” przyjdzie. Stanęła i spojrzała na łóżko, zobaczyła na nim obraz tego co było w nocy, przypomniała sobie jego ciepłe pocałunki i ten dotyk, od razu przygryzła dolną wargę, a po jej ciele przeszedł przyjemny dreszcz.

-Uspokój się do cholery!- skarciła samą siebie w myślach i poszła pod prysznic.

Kiedy już była odświeżona i ubrana, po śniadaniu, które było już w sumie obiadem zabrała się za porządki, później szybkie zakupy i czekała na Alexa. Czuła się jakoś dziwnie zdenerwowana, zupełnie tak jakby jej nocna przygoda miała wyjść na jaw...By uspokoić swoje nerwy nalała sobie sporą ilość wina do kieliszka i opróżniła go dolewając jeszcze jedną porcję. Konsumpcję magicznego trunku przerwał jej dzwonek do drzwi. Odłożyła kieliszek i poszła otworzyć, w drzwiach przywitał ją uśmiechnięty Alex.

-Witaj piękna, to dla ciebie- wręczył jej bukiet róż i dał buziaka w policzek.

-Cześć.- sztucznie się uśmiechnęła po czym wpuściła go do środka. Zamknęła za nim drzwi i ruszyła za chłopakiem do salonu.

-Kochanie wiem że nawaliłem, ale to wszystko przez to że chciałbym mieć cię tylko dla siebie, a ci faceci wokół ciebie sprawiają że mam ochotę wszystkich się ich pozbyć.- Trzymał ją za ramiona, a ona wyobraziła sobie co by było gdyby Alex nakrył ją i Jaya, szybko jednak odgoniła od siebie to.

-Rozumiem Skarbie i nie gniewam się już.- dała mu szybkiego buziaka w usta.

-Przygotuję kolację, a ty możesz nalać wina do kieliszków.- uśmiechnęła się do niego i zniknęła za drzwiami kuchni.

Brunet rozlał wino do kieliszków tak jak kazała mu Ruda, po czym rozsiadł się wygodnie na sofie i włączył telewizor.

Jessica natomiast wzięła się za robienie sałatki, która miała posłużyć im jako kolacja. Kiedy rozstawiała potrawę na talerze zauważyła że jakaś kartka leży na podłodze. Schyliła się i ją podniosła. Kiedy przeczytała jej zawartość, serce szybciej jej zabiło, a w brzuchu poczuła dziwne podniecenie pomieszane ze strachem.

-Kochanie długo mam jeszcze czekać?-usłyszała na co wzdrygnęła się.

-Nie, nie już idę.- Szybko zgniotła kartkę i schowała ją do szuflady. Wzięła talerze z jedzeniem i poszła do salonu.

...

Po kilkunastu godzinach w szklanym pomieszczeniu ze słuchawkami na uszach i śpiewaniu byłam wykończona. Nie szło mi tak jak chciałam, piosenki nie brzmiały tak dobrze jak powinny, jednym słowem wszystko do dupy.

-Dobra chłopaki na dzisiaj koniec. Dziękuję wam i do zobaczenia.- pożegnałam się z ekipą zostając sama w studio. Nalałam sobie wody do szklanki i usiadłam przy pianinie. Upiłam łyk ze szklanki po czym odstawiłam ją na bok. Przejechałam palcami po klawiszach. W głowie krążyła mi pewna melodia, którą musiałam zagrać tu i teraz. Zaczęłam grać, po chwili dołożyłam do tego też słowa.

-”...Nie mów mi, że ci przykro, bo wcale tak nie jest
Kochanie, wiem, że jest ci przykro tylko dlatego, że zostałeś przyłapany
Odwaliłeś całkiem niezłą szopkę
Naprawdę się przejęłam...” - przymknęłam oczy i znowu byłam w innym świecie, w świecie muzyki. Nie interesowało mnie nic poza graniem i śpiewaniem.

…

Równo o 21 chłopcy czekali przed drzwiami z nr 107. Mieli lekką tremę co można było poznać po tym że żaden z nich prze całą drogę do studia nie odezwał się ani słowem. Spojrzeli po sobie po czym najmłodszy z nich zapukał. Nikt im nie odpowiedział. Spojrzeli po sobie po czym weszli. Brunetka siedziała do nich tyłem i zajęta była graniem i śpiewaniem. Byli pod wrażeniem jej talentu. Słyszeli że ma wspaniały głos, znali jej piosenki, ale nigdy nie słyszeli jej na żywo. Nie chcieli jej przerywać więc stali spokojnie wsłuchując się w jej muzykę. Kiedy skończyła zaczęli bić jej brawo.

...

Tak się w tym zatraciłam że z transu wyrwały mnie dopiero brawa. Odwróciłam się szybko, trochę wystraszona. Stali przede mną chłopaki z US5. Wstałam iuniosłam zdziwiona brwi, ale po chwili sobie przypomniałam że sama ich zaprosiłam.

-To było niesamowite.- ten zabawny brunet z pasemkami podskoczył do mnie stając bardzo bardzo blisko mnie. Objął mnie ramieniem przybliżając do siebie i spojrzał mi w oczy.

-Jesteś królową, pozwól mi być twoim królem.- spojrzałam na niego dziwnie, nawet trochę przerażona, w końcu jestem w studio sama z piątką chłopaków, jest wieczór....a on stoi tak blisko. Spojrzałam na chłopaków, których ta sytuacja widocznie bawiła bo zaczęli się śmiać. Nie rozumiałam co w tym śmiesznego...- Boże a jeśli Denis miał rację, i to ostatnie chwile mojego życia.- przełknęłam głośno ślinę.

-Izzy daj spokój, nie widzisz że ją przestraszyłeś.- chłopcy podeszli do nas, a ten wyższy blondyn podszedł do bruneta odciągając go ode mnie.

-Heh bardzo zabawne- sztucznie się do nich uśmiechnęłam, próbując uspokoić palpitację swojego serca. - A wracając do spraw zawodowych, to cieszę się że jesteście w pełnym składzie.- spojrzałam na wysokiego bruneta, który wcale nie wyglądał tak jakby źle się czuł.- I nie przedłużając zapraszam do studia.- wskazałam ręką na szklane pomieszczenie.

Chłopcy potulnie ruszyli we wskazane przeze mnie miejsce. Kiedy wszyscy z nich nałożyli już słuchawki, puściłam im podkład. Szczerze? Brzmiało to okropnie, w ogóle nie zgrywali się...ta piosenka kompletnie nie pasowała do nich, nie czuli jej. Widziałam po ich minach że też nie byli zadowoleni.

-Ok. Koniec. Chodźcie tu do mnie.- powiedziałam przez mikrofon, a oni wyszli z pomieszczenia. Spojrzałam na nich i widziałam że nie czuli się zbyt komfortowo. Wzięłam głęboki oddech.

-A teraz spokojnie. Weźcie głęboki wdech i zaśpiewajcie mi coś swojego a capella. Chcę posłuchać prawdziwych was.- Widziałam że w ich oczach zapaliła się iskierka nadziei. Spojrzeli po sobie po czym zaczęli pstrykać palcami a po chwili usłyszałam ich niesamowite głosy. Śpiewali tak czysto i mieli tak wspaniałe barwy głosów że byłam pod wrażeniem. Teraz dotarło do mnie że postąpiłam słusznie i na pewno nie będę żałować współpracy z nimi.

-Brawo.- tym razem to ja im klaskałam.- O to właśnie mi chodziło.- uśmiechnęłam się do nich, a oni odwzajemnili mój uśmiech.

-To co teraz? - spytał Jay

-Teraz to czeka nas ciężka praca. Ja muszę dokończyć płytę, wy nagrać singla, a może uda się także i wam nagrać płytę. W teczce którą wam dałam są samodzielne piosenki dla was a także piosenki, które miałam śpiewać w trasie razem z Fabianem,ale teraz to wy będziecie mi towarzyszyć pod warunkiem że zgramy się i stworzymy razem coś niesamowitego. Jeśli jednak nie, to piosenki i tak możecie wykorzystać do swojej płyty. No i oczywiście jeśli chcecie ze mną współpracować.- spojrzałam na nich a oni po prostu rzucili się na mnie. Zaczęli mnie przytulać i skakać. Cieszyli się zupełnie tak jakby byli dziećmi i właśnie dostali zabawkę o której dawno marzyli. Widząc ich radość również zaczęłam się śmiać. Miło było patrzeć na nich.

-Dobra spokój już.- powiedziałam a oni uspokoili się trochę.- Tak jak powiedziałam czeka nas ciężka praca, zaczynamy od jutra. Juro widzimy się tu o 10:00, będziemy pracować nad piosenkami, ja pomogę wam, może wy pomożecie mi i jakoś to wszystko zgramy razem. Ok?-spytałam

-Ok.- powiedzieli chórem.

-Super- uśmiechnęłam się. Czułam że praca z nimi to będzie fajna zabawa.

-Więc do zobaczenia jutro.- podałam każdemu z nich rękę po czym chłopcy wyszli machając mi. Z uśmiechem odwróciłam się podchodząc do pianina i zbierając swoje materiały. Kiedy odwróciłam się, aż wzdrygnęłam się ze strachu a wszystkie kartki spadły mi na podłogę.

-Przepraszam nie chciałem cię wystraszyć.- Chris schylił się i zaczął zbierać moje materiały. Ja również się schyliłam.

-Nic się nie stało.- odpowiedziałam, a on spojrzał mi w oczy. Boziu jakie on miał piękne oczy. Chciałoby się patrzeć w nie bez końca. Uśmiechnął się do mnie a ja czułam że moje policzki robią się czerwone. Szybko wstałam odchrząkując. On również wstał i podał mi materiały.

-Chciałem tylko powiedzieć że dziękuję ci za tą szansę, wiele to dla nas znaczy. Jako jedyna okazałaś się w porządku w stosunku do nas. - patrzył na mnie a ja nie umiałam wydusić z siebie słowa. Zupełnie tak jakby ktoś odciął mi język. -Nikki opanuj się, bo właśnie robisz z siebie idiotkę roku.- skarciłam się w myślach.

-Ymm miło mi słyszeć, i wcale nie musisz mi dziękować. Wiesz to wszystko...-założyłam kosmyk włosów za ucho.- to przypadek. Miałeś rację mówiąc wtedy że zrobiłam to dla odegrania się na Fabianie.- spojrzałam na niego przygryzając dolną wargę, było mi wstyd, ale lepiej że teraz to powiem.- ale teraz wiem że ten przypadek był trafiony.- czekałam aż coś zrobi, a on po prostu stał i się uśmiechał.

-Wiedziałem.- pokiwał głową, jeszcze szerzej się uśmiechając. - Ale cieszę się że trafiło na nas. Jeszcze raz dzięki.- puścił mi oczko po czym wyszedł.

Patrzyłam na jego sylwetkę i sama biłam się po głowie za swoją głupotę. Ale te jego oczy, dołeczki...magia.

Przewróciłam oczami, czując zmęczenie po całym dniu. Zabrałam materiały i wyszłam.

…

Dobry humor towarzyszył chłopakom przez cały powrót do domu. Nie dość że udało im się dostać szansę w tak znanej i dobrej wytwórni, to jeszcze mieli szansę na współpracę z samą Nikki Carter. Każdy z nich uwielbiał ją, i był pod wrażeniem tego że mieli z nią współpracować.

-Widzieliście jak patrzyła na mnie?- spytał rozanielony Izzy

-Taaa...była przerażona tobą i tym co odwaliłeś na początku. - powiedział Richie

-Właśnie. Izzy nie możesz odwalać takich rzeczy bo ją wystraszysz.- Jay zgodził się z niższym blondynem

-A tam gadacie, ja uważam że była wniebowzięta kiedy ją objąłem.- brunet wypiął dumnie pierś na co reszta chłopaków wybuchła śmiechem.

-A ja zauważyłem że mimo tego że jest wielką gwiazdą, na koncertach jest zwierzęciem scenicznym to tak naprawdę jest bardzo nieśmiała dziewczyną. - wypowiedział się najmłodszy z nich.

-Masz rację. Ale wiesz każdy z nas jest inny na scenie, a inny tak naprawdę. - odezwał się wyższy blondyn, który w głowie wciąż miał czerwone rumieńce dziewczyny.

-Grunt że będziemy razem pracować.- powiedział Richie na co każdy z chłopaków mu przytaknął.

Kiedy dotarli pod swój dom zauważyli że w salonie pali się światło. Spojrzeli po sobie po czym ostrożnie weszli do domu. W salonie czekał na nich Mark.

-Już myślałem że to jakiś złodziej i chciałem użyć swoich najnowszych chwytów.- powiedział Izzy, na co wszyscy na niego spojrzeli.

-Doszły mnie słuchy że wytwórnia podpisała z wami próbny kontrakt, a zainteresowanie wami wykazała Nikki Carter.- mężczyzna spojrzał na nich.

-Tak, a mną najbardziej.- Izzy znowu wypiął pierś do przodu.

-Serio? Tobą? Wątpię...- Richie zrobił zniesmaczoną minę.

-A właśnie że tak...wiem że tam w głębi to ja ją kręcę najbardziej, a nie taki blondas jak ty.- ex dredziarz wystawił mu język.

-Masz coś do blondynów.- do rozmowy wtrącił się Chris.

-Chłopcy błagam was, chociaż raz się uspokójcie i zachowujcie normalnie.- ich manager uniósł ręce do góry. Chłopcy uspokoili się patrząc na niego.

-Chciałem wam tylko powiedzieć, że cieszę się że wam się udało i proszę was nie zmarnujcie tej szansy...to ostatnie co nam zostało.- popatrzył na nich poważnie.

-Nie mamy takiego zamiaru. Na pewno damy z siebie wszystko.- zapewnił go Jay.

Cdn...

Czy to nie jest nudne ? Bo mam jakieś takie wrażenie....